Skutkiem zbyt dużego obniżenia zamówionej mocy cieplnej bywają niedogrzane mieszkania. Jak oszczędzać, żeby nie marznąć?

Każdy, kto choć raz pojawił się na zebraniu swojej wspólnoty (szczególnie tuż po zmianie zarządcy), na pewno zetknął się z określeniem „moc zamówiona”. Jej zmniejszenie jest bowiem ulubionym sposobem zarządców na niewielkie (ale w skali roku odczuwalne) obniżenie opłat za ciepło.

Moc cieplna to ilość ciepła wytworzonego lub dostarczonego do podgrzania określonego nośnika ciepła lub odebrana od tego nośnika (tj. w naszym przypadku – gorącej wody) w ciągu godziny. Natomiast zamówiona moc cieplna to ustalona przez odbiorcę maksymalna moc cieplna, jaka w ciągu roku występuje w danym obiekcie dla warunków obliczeniowych, która jest niezbędna do zapewnienia utrzymania normatywnej temperatury ciepłej wody, nieprzerwanej pracy innych urządzeń instalacji oraz pokrycia strat ciepła w obiekcie, zapewniając utrzymanie normatywnej temperatury.

Zgodnie z definicją zawartą w par. 2 pkt 15 rozporządzenia ministra gospodarki z 15 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych (DzU nr 16, poz. 92), wielkość zamówionej mocy cieplnej jest jednym z elementów umowy kompleksowej sprzedaży ciepła. Wielkość mocy zamówionej określa się na podstawie bilansu ciepła danego budynku. Ustalając ją, pod uwagę bierze się przede wszystkim kubaturę budynku, liczbę pomieszczeń i ich zastosowanie oraz technologię, w jakiej budynek został wybudowany.

Katarzyna Czajkowska