Rynek usług konserwacyjnych w Polsce jest bardzo zróżnicowany zarówno pod względem formatu działających na nim firm, jak i oferowanych zakresów oraz cen usług. Jakie pułapki czyhają na zarządców, którzy nawiązują współpracę z firmą konserwującą dźwigi?

Usługi konserwacji dźwigów podlegają wielu szczegółowym regulacjom (moim zdaniem – nadmiernym), wymagając od ich wykonawców wysokich kwalifikacji potwierdzonych egzaminem przed komisją Urzędu Dozoru Technicznego, choć w ocenie społecznej usługi te mają bardzo niską pozycję. Szczególnie odnosi się to do konserwatorów dźwigów, których praca jest mylnie kojarzona i porównywana do zawodów konserwatora elektryka lub hydraulika. Sytuacja taka stwarza wiele nieporozumień (także podczas rozliczeń z klientami), ponieważ ani elektrycy, ani hydraulicy nie wykonują zazwyczaj czynności konserwacyjnych, ale naprawcze.

Wykonywanie usług konserwacyjnych odbywa się na podstawie dwustronnej umowy, która zawiera najczęściej podstawowy zakres prac, np.:

– przeglądy okresowe wykonywane zgodnie z instrukcją producenta,

– całodobowy nadzór techniczny, w tym pogotowie dźwigowe i obsługa systemu powiadamiania ekip ratowniczych,

– usuwanie na bieżąco usterek i innych nieprawidłowości w działaniu dźwigu.

Inne usługi – jak usuwanie skutków dewastacji, zakup materiałów eksploatacyjnych (oleje, smary, żarówki itp.), a także pomiary instalacji elektrycznej oraz udział w badaniach UDT – wykonywane są na oddzielne zlecenie (za każdorazową odpłatnością lub ryczałtowo), w formie określonej w umowie na konserwację.

Tadeusz Trudnowski