Procedura „przejścia” ze spółdzielni mieszkaniowej do wspólnoty mieszkaniowej zazwyczaj wymaga od właścicieli lokali sporego wysiłku. Nagrodą jest możliwość samodzielnego zarządu własnym budynkiem. Doświadczenie pokazuje, że większość wspólnot funkcjonuje zdecydowanie lepiej niż spółdzielnie mieszkaniowe.

W większości przypadków wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa. Tak się dzieje, jeśli budynek należy do jednostki samorządu terytorialnego, osoby fizycznej czy też dewelopera. Wówczas w momencie wyodrębnienia własności pierwszego lokalu automatycznie, bez konieczności dokonywania dodatkowych czynności, powstaje wspólnota mieszkaniowa. Jeśli natomiast należy on do spółdzielni mieszkaniowej, to wspólnota tworzy się z chwilą wyodrębnienia ostatniego lokalu (art. 26 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – dalej usm).

Dlaczego wspólnota?

Można się zastanowić, dlaczego wiele osób dąży do „wyjścia” ze spółdzielni i utworzenia wspólnoty. Argumentem przemawiającym za takim rozwiązaniem jest oczywiście możliwość decydowania przez współwłaścicieli budynku o celach wydatkowania zebranych zaliczek na utrzymanie nieruchomości wspólnej. Chodzi tu zarówno o przeznaczenie środków np. z funduszu remontowego (czy najpierw remontujemy klatkę, czy wymieniamy windę), jak i o sposób wyboru wykonawcy (np. konkurs ofert). W przypadku spółdzielni mieszkaniowej decyzję o remontach podejmował zarząd i rada nadzorcza spółdzielni. We wspólnocie łatwiejsze jest również rozliczenie kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej.

Dorota Bąbiak-Kowalska