Przepis dotyczący zagwarantowania pomieszczenia tymczasowego dla eksmitowanego dłużnika w sposób nieproporcjonalny ogranicza prawo własności właściciela lokalu w stosunku do obowiązku przeciwdziałania bezdomności.

Rzecznik praw obywatelskich złożył do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o zbadanie zgodności art. 1046 par. 4 kodeksu postępowania cywilnego. Według tego przepisu, jeżeli dłużnik ma wydać nieruchomość albo opróżnić pomieszczenie, komornik sądu wezwie dłużnika do dobrowolnego wykonania tego obowiązku, a po bezskutecznym jego upływie dokona czynności potrzebnych do wprowadzenia wierzyciela w posiadanie. Badany przez TK par. 4 zawiera zastrzeżenie, że podczas wykonywania obowiązku opróżnienia lokalu, który służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika, na podstawie tytułu wykonawczego, z którego nie wynika prawo dłużnika do lokalu socjalnego lub zamiennego, komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności do czasu, gdy gmina wskaże tymczasowe pomieszczenie lub gdy dłużnik znajdzie takie pomieszczenie. W ten sposób eksmisja z lokalu mieszkalnego jest co do zasady obarczona brakiem skutecznego narzędzia do dochodzenia przywrócenia posiadania nieruchomości. W ocenie wnioskodawcy, ustawodawca uniemożliwił komornikowi sądowemu przeprowadzenie eksmisji.

(Wyrok TK z 4 listopada 2010 r., sygn. akt K 19/06, www.trybunal.gov.pl)

OPRAC. MCH