Zaliczki za windę dla poszczególnych członków wspólnoty powinny być ustalane według ich udziału w części nieruchomości wspólnej – takie rozwiązanie, jako najbardziej sprawiedliwe, przewidział ustawodawca. Nie zmienia tego nawet precedensowy wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o własności lokali (dalej: uwl), właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach w stosunku do ich udziałów. Tym samym każdy właściciel lokalu powinien wpłacać zaliczkę na koszty utrzymania części nieruchomości wspólnej według posiadanego w niej udziału, a nie w wysokości równej dla wszystkich, niezależnie od metrażu lokalu.

Prawidłowy sposób obliczania udziału w nieruchomości wspólnej wynika z art. 3 ust. 3 i 4 uwl. Przepis ten stanowi, że udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Do wyznaczenia tego stosunku niezbędne jest określenie (oddzielnie dla każdego samodzielnego lokalu) jego powierzchni użytkowej wraz z powierzchnią pomieszczeń do niego przynależnych.

Dorota Bąbiak-Kowalska