Timesharing – czyli nabycie prawa do nieruchomości, którą dzieli się z innymi użytkownikami – staje się w Polsce coraz bardziej popularną formą własności. Jak może ona funkcjonować we wspólnocie i jak poradzą sobie z nią zarządcy?

Rozwój rynku nieruchomości spowodował powstanie dodatkowych, wcześniej niedostępnych na polskim rynku usług. Przykładem tego może być tzw. timesharing, który powstał we Francji już w połowie lat 60., a do Polski dotarł 30 lat później. Timesharing gości obecnie na rynkach większości krajów europejskich (głównie zachodnich) i USA.

Do timesharingu stosuje się przepisy kodeksu cywilnego oraz przepisy ustawy z 13 lipca 2000 roku o ochronie nabywców do korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw kodeks cywilny, kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Timesharing (choć ustawa z 13 lipca 2000 roku go tak wprost nie nazywa) jest szczególnym rodzajem korzystania z budynków mieszkalnych lub ich części. Zgodnie z angielską nazwą, która w wolnym tłumaczeniu oznacza „dzielenie się czasem”, oznacza to nabycie prawa do nieruchomości, którą dzieli się z innymi użytkownikami.

Piotr Szczepański