Orzeczona prawomocnie eksmisja stanowi podstawę do żądania wymeldowania.

Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych (DzU z 2006 r. nr 139, poz. 933 ze zm.) przewiduje ewidencjonowanie przez właściwe organy miejsca pobytu osób, nakładając na nie obowiązek meldunkowy. Polega on, zgodnie z art. 4 ustawy, m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego i na wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Regulacja ta jest pochodną funkcji, jaką spełnia z założenia ewidencja ludności. Jej zadaniem jest odnotowywanie miejsca pobytu poszczególnych osób. Wymeldowanie nie pozostaje zatem w związku z posiadaniem prawa do lokalu. O zameldowaniu przesądza stan faktyczny, polegający na rzeczywistym zamieszkiwaniu danej osoby pod określonym adresem. Dokonanie wymeldowania nie jest równoznaczne z utratą tytułu prawnego do lokalu (wyrok WSA w Gliwicach z 29 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 90/07).

Joanna Dębska