Analizując działania poszczególnych podmiotów publicznych w ostatnich kilkudziesięciu latach, można dojść do wniosku, iż nie miały one wypracowanej jakiejkolwiek polityki właścicielskiej w stosunku do nieruchomości, którymi gospodarowały.

Działań tych nie można nazwać ,,gospodarowaniem”, ponieważ sprowadzały się do tzw. eksploatacji zasobu. Doświadcza tego każdy, obserwując stan niektórych nieruchomości publicznych bądź takich, w których podmioty publiczne są współwłaścicielami. Częstokroć nieruchomości te są zaniedbane, od wielu lat nieremontowane lub też remontowane, ale po zawyżonych kosztach. W praktyce nazywa się ten stan rzeczy luką remontowo–budowlaną lub brakiem nadzoru nad zarządzanym mieniem, a kolokwialnie - niegospodarnością.

Jarosław Kowszuk