Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia wykonawcze nie definiują wprost refakturowania, nie określają także zasad związanych ze sposobem rozliczania tego typu transakcji. Obowiązująca od niedawna nowelizacja tej ustawy także nie wprowadziła w tym względzie znaczących zmian.

W praktyce refakturowanie polega na tym, że podatnik kupuje usługę, a następnie – w stanie pierwotnym, bez doliczania marży – odsprzedaje ją osobie trzeciej. Celem refakturowania jest przeniesienie kosztów poniesionych przez podmiot dokonujący odsprzedaży zakupionej wcześniej usługi na podmiot, który z danej usługi faktycznie korzystał.

Niby po nowemu

W ramach obowiązującego do marca br. stanu prawnego zagadnienie refakturowania normował jedynie art. 30 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług (DzU z 2004 r. nr 54, poz. 535, ze zm.) i: „W przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku”.

Obowiązująca od 1 kwietnia 2011 r. nowelizacja ww. ustawy – polegająca m.in. na dopisaniu do art. 8 ust. 2a o treści: „W przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi” – nie wprowadziła zasadniczych zmian w zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług.

Andrzej Karp