Niekiedy, w konfrontacji z rosnącymi kosztami energii elektrycznej, wśród właścicieli pojawia się pokusa, by te koszty „racjonalizować” poprzez przyłączenie się do sieci w sposób niezgodny z prawem. Realizacja tej pokusy, jak wynika z regulacji prawnych, może okazać się znacznie kosztowniejsza niż kupno energii w legalny sposób.

Aby w sposób jasny zinterpretować przepisy odnoszące się do nielegalnego poboru energii, wskazane byłoby zdefiniowanie, czym jest dla ustawodawcy energia i czym jest jej nielegalne pobieranie. Za źródło definicji należy uznać ustawę z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. DzU z 2006 r. nr 89, poz. 625 ze zm.), która w zasadzie w kompleksowy sposób reguluje kwestie związane z polityką energetyczną państwa, ale również określa zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii wszystkich wykorzystujących je podmiotów.

W ustawodawstwie

Tak jak pojęcie energii, która w art. 3 pkt 1 ustawy jest definiowana jako „energia przetworzona w dowolnej postaci”, jest w zasadzie oczywiste i nie podlega dyskusji, tak definicja „nielegalnego pobierania paliw lub energii” obrosła w judykaturze i poglądach doktryny w interpretacje. Podstawowa definicja, która znajduje się w art. 3 pkt 18 ustawy wskazuje bowiem, że nielegalne pobieranie paliw lub energii jest pobieraniem ich bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów.

Marcin Ciszewicz